7 april

De eerste webpagina is klaar en de eerste aanbieding is gedrukt. Met zes prachtige boeken gaat tutti van start. Maar er is nog een hele lijst van doe-dingen die eigenlijk alleen maar langer wordt. Maar het komt wel goed… hou ik mijzelf voor. Het is niet de eerste keer dat ik iets nieuws uit de grond stamp en ook die keren ging het goed. Ik herinner mij nog hoe ik de avond voor de premièrevoorstelling van theatergroep Kwatta in de kelder met onze technicus de stoelen voor de foyer in leuke kleurtjes stond te beitsen. Een kwartier voordat de genodigden de dag erop de foyer binnen zouden komen lopen waren ze droog en werden ze snel naar boven gebracht.
Het enige verschil met nu is dat de mensen om mij heen niet fysiek bij mij in de buurt zijn, maar ver weg in Nederland aan de andere kant van de Alpen, die ik hier vanuit mijn raam kan bewonderen. De toppen zijn nog mooi wit.
Met mijn laptop, internetaansluiting en telefoon sta ik met ze in contact. Over dingen die morgen afmoeten en over ideeën voor de langere termijn en over bijvoorbeeld de presentatie van het boek van Jan in het KIT museum begin november.
Niemand zit op tutti te wachten, dus zullen we onszelf moeten bewijzen in kinderboekenland, met de boeken en alles wat we daaraan gaan toevoegen voor de kinderen, voor de leerkracht, voor de leidster in de kinderopvang en voor de (groot) ouders die we willen overhalen om heel veel voor te lezen, vooral tutti boeken, want op de voorleeskwaliteit zijn ze allemaal getoetst. Boeken om ook aan oudere kinderen voor te lezen, om samen te lezen. Het Prins Bernard Fonds gelooft al in ons want we kregen een paar dagen geleden het fantastische bericht dat de susidie-aanvraag voor het boek Boom is gehonoreerd. Daarover een andere keer meer.

We werden gebeld door bezorgde vrienden of we iets gemerkt hebben van de aardbeving. Nee, niets, wij zitten daar ver vanaf zo’n 600 km. Twee jaar geleden waren we daar in de buurt met vakantie, wonderschoon. Ook daar witte toppen met daaronder nu ineengestorte huizen. Een Italiaan werd vandaag geïnterviewd op straat. Hij had het gered, zijn hele gezin ook, vertelde hij met bebloed gezicht, maar verder was alles weg, hun hele huis. Hij ging door zei hij terwijl hij van de camera wegliep.

Irma van Welzen